Hayat mutlu olmak içinmiş! Benimki mutsuzlu-uma al--maktan ibaret. E-er hayat ölümümüze doğru akan, uzunlu-u belirsiz bir -rmaksa, bana ait olana hiçbir kolun başlanmadiş-n- da söylemeliyim.  Yakın, çok yakın bir zamanda, İstanbul’dan bir yozla-ma manzarası. Zenginlerden nefret edenlerin kurdu-u tuhaf bir kulüp... Babasına benzemek istemeyen Umut... Geride, derinlerde Vahit ve Hayalet! Ac- çeken ve ac-y- görmeyen kadınlar, erkekler ve diğer mahluklar... Geçmiş denen büyük yenilgiler, gelecek denen belirsizlikler ve dik bir mezarl-kta yatan karn- aç ölüler... Zenginler, zenginleri becermiyor, onlarla evleniyorlar işte... Kim kime ac-yor bu hayatta- insan, nas-l insan kal-yor- Mehmet Eroğlu, büyük roman evreninde bu defa duyars-zl---n bir başka merhalesini, başkala-an medyay-, magazini, büyük yeryüzü yalanların- anlat-yor. Ac-ma duygusunun olmadiş- bir dünyaya lanetler yaşdır-yor. Tiksinme, bulant-, ö-ürme, terleme, tükürük, istifra... En iyisi kusmakt-r. Her -eyi temizler...